Gangane

Dette er en Norsk-time oppgave vi fikk. Fortellingen er basert på en drøm jeg hadde, men er overdrevet til det fulle. Så den er fiksjonell.

"Gangane"

Eg kan ikkje hugse når eg sovna. Det kan hende det aldri skjedde. Men eg blei bert bortover en gang. Det var som kjellaren i et slott, men det føltes mykje større som om det va katakombar eg ble borre ned i. Veggane var mura med ein oransje og litt gråaktig murstein type, det var ikkje nokon utsmykkingar, men det var mura små rom i veggane, som om dei var til hyller. Disse romma hadde eit bua tak, og var som ein rektangel under. Eg kunne ikkje sjå kven som bar meg, og eg kunne heller ikkje forstå korleis eg låg på båra, for det var ei båra. Båra var av kvitt tøy og stenger av tre på kvar side. Eg kunne skimte at dei som bar meg var muskuløse og bar maske. Det hele var surrealistisk. Maska, eller det var nok ein hjelm, var som tatt frå ein gladiator, og det minna om ei metallbøtte med et miniatyr fengselsvindauge. Eg kom no ned til eit slags kryss. Det strakte seg lange hallar til kvar ei side. I kvar av desse hallane satt det skapningar av alle formar. Hekser, troll, nymfer, drauger, beist med vingar, beist utan føter, beist med vingar og grønslig hud, trollmenn og guler kledd i kappar og med lysande auge. Veggane var dekke med grøne plantearmar. Det var gitter her og der, mein hallane var mørke og uendelege. Dei prata liksom saman, alle desse skapningane, nokre av dei hylte og skreik. Kjensla av uvissheita var over meg. Kva skulle dei gjøre med meg. Dei sat meg ned på en slags totempole, vel faktisk var det nok eit offerbord mitt i krysset. Pulsen gjekk opp. Berarane mine gjekk avgåre og forsvann i folkemengda. Det var som om dyra, beista, blei villar og villar. Skulle dei ete meg? Sveitten rann av panna. Dei kom nærmare. Det var først no at eg la merke til korleis katakombane var opplyst, dei var opplyst av store bål og faklar som dansa over veggane og i taket. Skyggane på veggane nådde taket og blei større og større. Beista stira på meg med vondskapsfulle auge, dei fresa. Dei kom nærmare og nærmare. Dei bøygde seg over meg når dei var like ved offerbordet. Ein av dei tok opp ein sølvkniv smurt inn i blod. Eg veit at eg skreik, men ingenting kom ut. Kniven kom nærmare, eg la no merke til at magen min var bar. Kniven rørte ved huda. Den pressa i mot huda, og huda skulle til å vike for kniven. Bølgja av lys dansa i taket, men krikar og krokar langt det borte skulle aldrig bli vist for meg. Eg skulle aldrig få oppleve dei. Den natta hadde eg besøk av dei underjordiske. Kva dei ville, det vet eg ikkje, men eg trur ikkje det ynskja å drepe meg.

av Leif B. Hammer